Síndrome Nimby: endibidualismo á tot estrús

Fa dos cabos de semana aparixeba un chicote articlo en El Periódico de Aragón (de Pepe Lasmarías) charrando d’o Sindrome NIMBY (u siga “Not in my back yard”): No en a casa de yo. Que ye a reaczión que se produze entre a chen cuan se para ta enfrontinar-ne á os riesgos que suposa a instalazión en o suyo arredol de ziertas autibidaz u instalazions que i son sentitas como periglosas. En os zaguers tiempos a ziudat de Zaragoza bibe muito d’iste sindrome, cal remerar o conflito per o mercau tradizional, o entrecambeador de buses en o Actur, e agora o espazio ferial y d’as peñas en as fiestas d’o Pilar. Pero en Uesca pasa igual, que si as tabiernas, as rotondas, etz. Tamién dentran en istas luitas as antenas de telefonía móbil. Luitas legals pero que asobén parixen como chilos de chicotes xorigués.
Pasa pués? Ye platero que pensar en a coleutibidat no ye una causa muito chustificata baixo istos parametros. En as setenta se romanziaba per as zentrals nucleyars, os dreitos puliticos e zebils, trescols… Güe, perque no metan una cadiera en a mía carrera. A soziedat capitalista ye chenerando presonas ultraendibidualistas, egoístas, d’as que no se’n mullan dica que no les plebe chusto enzima. Periglos ta bastir presonas anticolonials, u no?

expono

 

Deja un comentario

Fill in your details below or click an icon to log in:

Logo de WordPress.com

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s

Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.